maandag-dinsdag-woensdag

Afgelopen dagen bezochten we de"Centres de Santé" Simbi, Sovu en Rubona. Na een korte introductie gaan we aan de slag, telkens met de verantwoordelijke van de "centres". Elk lokaal wordt uitgebreid bekeken (daken, muren, plafonds, elektriciteit,...) het materiaal wordt getest en gekeurd, kleine aanpassingen worden direct besproken.... alles bij elkaar... een grote job die héél véél tijd vraagt waardoor we regelmatig te laat aankomen op onze volgende locatie. Onze "Lambert" wacht ons nog steeds geduldig op bij het busje... Tussendoor een "fanta" en versgebakken wafeltjes bij de zusters. In Simbi een groot diner en in Sovu verse "vlaamse" frietjes met mayonaise...
s'Avonds verwerken we onze gegevens en dit is niet simpel door de slechte verlichting in ons huisje en onder invloed van Malarone... Dinsdagavond hadden we in hotel Ibis een zéér interessante ontmoeting met een Luk S., een Vlaamse vrijwilliger uit Deinze met héél véél Afrika ervaring. Luk is orthopedagoog op rust die zich vooral richt op gehandicaptenzorg en scholen (broeders van liefde). Een écht taterwater...het was een gezellige avond...
Vandaag bezochten we na ons werk de lokale "marché", de Afrikaanse versie van Wijnegem shoppingcenter. Vier verdiepingen met kleurrijke panjes, matrassen, sjakochen, bananen, bonen en dit  alles door elkaar. Gelukkig was Lambert erbij om ons rond te leiden in dit commerciële doolhof...
Terug thuis genoten we van een picknick in onze tuin, een paar droge sandwiches met smeerkaas...
Alweer verwerken we onze gegevens verder, gaan we eten bij Luk C., en werken we verder...zie foto!
Ondertussen hebben we ook vernomen dat het weer in België véél beter is dan hier, daar hadden we niet op gerekend...maar allé... t'is jullie gegund!

groetjes van de 4 Wazungu die nog steeds in vorm en super gemotiveerd zijn !!

Zaterdag 19 mei, eerste vrije dag

Onze eerste vrije dag is erg welkom, even bekomen van de vele indrukken. Enerzijds zijn we erg verrast door enorme steden uitgebouwd als moderne westerse steden. Hoogbouw neemt de plaats in van residentiële koloniale woningen ( die wij wel erg mooi vinden) maar het gevolg van dit soort urbanisatie is dat de minder begoede mensen naar de periferie moeten verhuizen, spijtig. Ondanks deze snelle ontwikkelingen zien we veel armoede bij de mensen op het platte land. Over de situatie in de zorginstellingen wordt dag aan dag verslag gegeven en vertellen we wat we hier beleven.

Vandaag is het erg stil in de straten, we weten niet goed wat er gaande is. Bij navraag blijkt dat er vandaag, ter nagedachtenis van de genocide, een halve dag vrijwilligers werk gevraagd wordt aan de bevolking voor de heropbouw van het land. Zo worden vb de gaten in de straten gedicht of straten en pleinen schoongemaakt dit alles ten voordele van de gemeenschap. Dit initiatief gaat 1x/maand door normaal op de laatste zaterdag van de maand.

We kiezen om vandaag in Butare te blijven en de lokale bezienswaardigheden te bezoeken. Onze woning ligt op loopafstand van ‘the institute of national museum of Rwanda’ mooi park,, zeer goed onderhouden en een van de top musea van Rwanda. Ons bezoek loopt anders dan verwacht, migraine is de boosdoener. Na enkele uren rust is alles gelukkig OK maar intussen is onze rustdag al snel veranderd in een werkdag. Het rapport van ons het eerste gezondheidscentrum is quasi afgewerkt. Luk C. komt even langs om o.a. het programma van volgende week af te stemmen en ons aan te moedigen , dit voelt wel prettig aan. Als compensatie beslissen we om gezellig uit eten te gaan, deze keer hebben we Hotel Credo gekozen om de Rwandese keuken uit te testen. We worden ontvangen door een zéér lieftallige kelner en binnen de paar seconden brengt hij ons de menukaart. We zijn erg benieuwd naar de ’spécialitées de la maison’. De kaart biedt mogelijkheden maar bij het opnemen van de bestelling begint het spelletje: gerecht 1 , 2 , 3 … kan niet bediend worden omdat de ingrediënten niet beschikbaar zijn ……… Voor onze vegies is dit geëindigd met een bord frietjes, witte rijst en de traditionele bonen gelukkig kunnen ze meegenieten van de garnituur (rode saus) die bij het kipgerecht geserveerd wordt. Over de kip gesproken, de Rwandeese kip is niet te vergelijken met een sappige Belgische kip. Een taai, mager billetje en een stukje beenderige kippewit. Bon apétit . Intussen is het al zéér donker en moedig zoals we zijn hebben we een taxi genomen richting huize weltevree in de rue Tabac . Even meegeven: maak je maar geen zorgen want alle andere dagen werden we verwend met verse groenten, 3 à 4 warme schotels,fantastische schalen fruit, echt heerlijke maaltijden. Tot morgen.

Zondag 20 mei

Vandaag ontwaken we onder een prachtige blauwe hemel. Een frisse douche gevolgd door een snel ontbijt... vandaag gaan we op uitstap naar het regenwoud, het "Nyungwe Forest National Park". Een mooie 4x4 met chauffeur Alfons staat om 9u voor onze deur...Al snel wordt duidelijk dat de auto er mooi uitziet maar dat hij technisch niet in orde is. We zijn er niet gerust in, de auto springt over de baan, we worden als het ware door elkaar geklutst...Gelukkig zijn er het prachtige landschap, de vele rijstvelden en de dorpjes die onze aandacht wat kunnen afleiden. Het is zondag en in de dorpen wandelt iedereen opgekleed richting kerk, een mooi en kleurrijk tafereel. Overal blijven mensen staan om naar ons te zwaaien...

Einde van de bestrating, we komen in de buurt van het park. Onze chauffeur waant zich in een autorally en probeert de meeste diepe putten te ontwijken zonder resultaat... we worden nog meer door elkaar geschud... Opeens staan we stil, file in het woud, containervervoer richting Congo, een gestrande vrachtwagen maakt dat we even de benen kunnen strekken, dan hobbelen we verder. Aan de ingang van het Nationaal park worden we verwelkomd door een grote troep bavianen, mannekes, vrouwtjes en vele schattige kleintjes...
Onze rit zit er eindelijk op, we wandelen richting receptie, mooie locatie met prachtig uitzicht over de valleien. Helaas blijkt er niemand aanwezig te zijn. We maken kennis met enkele toeristen en bekijken de eventuele wandelingen. Iedereen blijkt voorstander te zijn van de "canopy-tour" een wandeling over een hangbrug die op hoogte van de kruinen van de bomen hangt. Oei, oei, ons Riet heeft hoogtevrees doch is bereid haar grenzen op een spectaculaire manier te verleggen. Na een korte introductie van onze gids "Claude" beginnen we aan onze tocht, een spekgladde afdaling... oei, oei, ons Riet ligt al tegen de vlakte doch stapt daarna dapper verder...
In de verte, tussen de toppen van de bomen, duikt de hangbrug op. Alweer een korte introductie van onze gids, we beginnen aan onze "canopy-tour", de ene al met wat meer knikkende knieën dan de andere. Om het allemaal nog wat spannender te maken begint het in de verte te onweren...Een héle ervaring, prachtig uitzicht, de wolken hangen tussen de valleien...De terugweg... een fikse klim... in de verte zien we voor de eerste maal het Kivu meer en we genieten...
Het wordt stilaan tijd om onze autorit naar ons huis aan te vatten, met de nodige tegenzin... We hobbelen terug naar Butare. Weer zwaaien de mensen! We mogen genieten van een prachtige regenboog die zich mooi aftekent tegen de groene heuvelflanken... een afleidingsmanoeuvre van moeder natuur waarvoor dank...
We sluiten deze mooie dag af met een lekker avondmaal en kruipen moe en voldaan onder ons muskietennet...

Vrijdag 18 mei

Vandaag bezoeken we het gezondheidscentra van Mbazi. Lambert komt ons met het busje halen, dankzij zijn rijkunst en koelbloedigheid komen we veilig aan, zei het goed dooreen geschut en lichtjes weggetrokken. Het was nochtans maar een kwartiertje rijden…

Het centrum is prachtig gelegen op één van de duizenden heuvels : les milles colines.

Terwijl Lambert bij het busje blijft wachten, worden we in Mbazi ontvangen door de titularis van het centrum en krijgen we een rondleiding.

Na de rondleiding bezoeken we, gewapend met invullijsten en fototoestel, alle lokalen. We inventariseren de staat van de gebouwen, de functies, de uitrusting,…en praten uitvoerig met de personeelsleden.

Lambert wacht bij het busje.

Er worden tips gegeven, en in overleg met de verantwoordelijke verpleegster van de materniteit, wordt in de bevallingskamer direct initiatief genomen en het meubilair verschoven.

Tegen 13.00 zijn we klaar, maar blijkt onze titularis verdwenen, dus wachten we terwijl iemand op de moto op zoek gaat naar hem.

Lambert ligt in het busje te wachten.

Na het afsluitend gesprek en de slappe lach brengt Lambert ons via een betere weg, of dat hoopten we toch, terug naar ons huis in Butare.

We gaan direct aan de slag om de verzamelde gegevens te verwerken.

Voor het donker wordt trekken we te voet de "stad" in. We stappen een paar winkeltjes binnen, en snuisteren tussen Rwandese thee, koffie, souvenirs en koekjes van de Colruyt.

In het IBIS hotel wagen we ons aan een bananen bier of wijn, wie zal het zeggen, 33cl aan 13,5 % alcohol gehalte. Flora en Karen laten wijselijk een deel staan, Riet heeft de smaak te pakken....

Om 18.00 valt de duisternis en sluiten we onze dag af met een heerlijke maaltijd.

We werken nog wat verder tot de vermoeidheid de bovenhand krijgt en we in ons bed en onder ons muskietennet kruipen… slaap wel.

Eerste missie dag!

Na onze eerste nacht in ons huisje werd ons een luxueus ontbijt geserveerd met heerlijk fruit en Rwandese koffie!
Na een frisse douche vertrokken we te voet naar het district ziekenhuis Kabutare. We werden met open armen ontvangen door de directeur die ons tips maar al te graag in ontvangst nam om de infrastructuur van zijn ziekenhuis te verbeteren. We waren alle vier in shock van de schrijnende toestanden waarin de patiënten, de pas bevallen vrouwen en de pasgeboren daar moeten verblijven...
Na deze eerste confrontatie zijn we echt overtuigd van het nut van onze missie.
In de namiddag zijn we met z'n vier samen met Claudine als chauffeur en Karen als co-piloot in de 4x4 gesprongen voor een ritje in de brousse.
AMAI! Wat een avontuur! We voelden ons echt in Bobbejaanland! Een pluim voor onze co-piloot die stilletjes haar wagenziekte aan het overwinnen is!
Aangekomen in Simbi werden we geknuffeld door een zuster die gefascineerd was door de tanden van ons Flo aangezien zij hetzelfde gebit heeft. De zuster bleek de enige gediplomeerde vroedvrouw van heel het district te zijn!
Na een paar uur inventariseren en onderzoeken van het gezondheidscentrum werden we uitgenodigd in het klooster voor een Fanta en een muffin, heerlijk!
Na een grote groepsknuffel met alle zusters waren we helemaal klaar voor ons Paris-Dakar rit terug naar Butare voor een avondmaal en een welverdiende nachtrust!

Muraho, bienvenue, welcome!!!

Na een vlotte vlucht (verwend door het SN personeel) werden we in Kigali opgewacht door Luk C. en zijn vrouw Claudine, gelukkig was al onze bagage ook toegekomen....(buiten onze persoonlijke spullen hebben we ook nog een kast getransporteerd, cadeautjes voor lokale weldoeners...)
Kigali, een grote stad, gaf ons nog niet écht het " Afrika-gevoel". Na een fris pintje op een terras richting het klooster waar we de eerste nacht overnachten. Sympathiek onthaal door een
Vlaamse zuster.
Na een deugdoende nachtrust stormde Riet de kamer van Flo en Chris binnen, een uur te vroeg, sorry meisjes, slaap nog maar wat...
Na een kleine verkenning van de groentetuin van de nonnetjes volgde het ontbijt, wij met z'n vieren, 22 nonnetjes die net van het gebed kwamen...
Luk pikt Riet en Karen op voor een eerste"vruchtbare" vergadering met LUX-development, organisatie van planning van de gezondheidszorg van de districtziekenhuizen in Rwanda en dit in opdracht van de Rwandese overheid. Flo en Chris gaan shoppen met Claudine (telefoonkaarten, geld wisselen, een koffieke drinken).
Na het afscheid van de zusters richting Butare, een tocht vol hindernissen...regelmatig water bijvullen, busje valt stil, rokende motor,... enfin, we staan in panne... Wil het nu lukken dat dit net voor de deur van een "Centre de Santé" was dus, terwijl Luk bij de auto bleef en Claudine om olie ging, hebben wij een eerste analyse kunnen doen....
De procure is volzet maar we logeren in een leuk huis met alles erop en eraan, zelfs het water uit de douche is ijskoud...Flora heeft dan wel weinig kleding bij maar haar koffer zit dan ook vol met verrassingen (waterkoker, thee, koekjes, tuperware, thermos). We voelen ons al direct thuis!
Na het avondmaal (en koude douche) kruipen we moe en voldaan in ons bed. Klaar om er morgen écht aan te beginnen...
Lieve groeten van ons vieren!!!

Arrival

Om 19.17u goed aangekomen!
Verdere info volgt

Riet, Karen, Flora en Chris