Aankomst in het hotel aan het Kivu meer!
zondag 27 mei 2012
zaterdag 26 mei
Zaterdagmiddag.
Even een terugblik op de voorbije dagen vanop een terrasje aan het KIVU meer, wachtend op ons middag eten...
Deze morgen zijn we in alle vroegte, met Lambert en het busje, vertrokken voor een tweedaagse in Kibuye.
Na een rit van 4 uur, inclusief de obligate stoppen voor het bijvullen van water in de auto wel te verstaan, komen we aan in hotel Béthanie.
Het uitzicht is prachtig, de temperatuur aangenaam, de zon zonder twijfel op komst.
Donderdag en vrijdag hebben we hard gewerkt : een bezoek aan het district ziekenhuis, laatste bezoek aan een gezondheidscentrum, verwerken van gegevens op de te "delen" laptops, het maken van een powerpoint (met dank aan Flora, Floor en Floortje en haar perfecte kennis van de Franse taal en van powerpoint),...
Vrijdag middag hadden we een bespreking van de plannen en van ons voorstel met het hoofd van het district ziekenhuis. Het ingekleurde plan werd bovengehaald en er volgde een zeer constructief gesprek, met als resultaat een nieuw voorstel waar beide partijen zich in kunnen vinden, of zit het pak chocolade hier voor iets tussen?
.........
Ondertussen werd ons middagmaal geserveerd en genieten we op ons terrasje van de rust die na de drukte van Butare zeer welkom is. Onze boot komt ons ophalen om een tochtje op het meer te maken.
.........
Zondagmorgen.
Gisteren brachten we per boot een bezoek aan een eiland waar we enthousiast werden onthaald door duizenden vleermuizen. Onze verwondering sloeg al snel om naar ongerustheid, wat ons deed schuilen onder de struiken om de talrijke uitwerpselen te ontwijken, waar we spijtig genoeg maar gedeeltelijk in slaagde.
Even terug de boot op, en dan een stop op het "Peace eiland". Nadat we voet aan wal zetten, wordt ons meegedeeld dat we moeten betalen om op het eiland te komen. Het inbegrepen drankje maakt veel goed, en vanop een stoel met koe-vel, een rieten zetel of een hangmat genieten van een lauwe fanta.
Terug op de kamer genieten we van onze eerste warme douche in 2 weken. Zalig!!!!
Daarna schuiven we onze voeten onder tafel op het terras van het restaurant. We gaan er een spetterende avond van maken....
We drinken eerst een wijntje om tegen 19.00h ons eten te bestellen. Daarna drinken we nog een wijntje en wachten op ons eten. De vermoeidheid, de Malarone en de wijn blijkt geen goede combinatie. Al voor het einde van de tweede wijn krijgen sommige onder ons eigenaardige verschijnselen. Dus nadat we om 20.30 (1,5 h na het bestellen) ons eten krijgen, worden de grootste plannen opzij geschoven en kruipen we tegen 21.00 h ons bed in, met op de achtergrond het gezang van een enthousiaste bende Afrikaanse feestgangers.
We spreken af om de volgende morgen tegen 8.30 op te staan.
Om 6.00h deze morgen staat iedereen voor de deur van zijn kamer, Floortje en Karen in bikini en badpak.
We zullen en moeten in het Kivumeer zwemmen. Wat volgde was een zeer deugddoende duik in het lauwe water van het meer bij een heldere hemel, nauwlettend in het ook gehouden door Riet en Chris, de fotografe van dienst, die al snel verdwijnen in de cafetaria en genieten van een koffietje.
Het ontbijt bestaat uit brood, worstjes, kaas (!), confituur en natuurlijk veel fruit (we zullen het missen).
De dag ligt voor ons, de zon schijnt, we hadden hier graag wel wat langer gebleven.....
Even een terugblik op de voorbije dagen vanop een terrasje aan het KIVU meer, wachtend op ons middag eten...
Deze morgen zijn we in alle vroegte, met Lambert en het busje, vertrokken voor een tweedaagse in Kibuye.
Na een rit van 4 uur, inclusief de obligate stoppen voor het bijvullen van water in de auto wel te verstaan, komen we aan in hotel Béthanie.
Het uitzicht is prachtig, de temperatuur aangenaam, de zon zonder twijfel op komst.
Donderdag en vrijdag hebben we hard gewerkt : een bezoek aan het district ziekenhuis, laatste bezoek aan een gezondheidscentrum, verwerken van gegevens op de te "delen" laptops, het maken van een powerpoint (met dank aan Flora, Floor en Floortje en haar perfecte kennis van de Franse taal en van powerpoint),...
Vrijdag middag hadden we een bespreking van de plannen en van ons voorstel met het hoofd van het district ziekenhuis. Het ingekleurde plan werd bovengehaald en er volgde een zeer constructief gesprek, met als resultaat een nieuw voorstel waar beide partijen zich in kunnen vinden, of zit het pak chocolade hier voor iets tussen?
.........
Ondertussen werd ons middagmaal geserveerd en genieten we op ons terrasje van de rust die na de drukte van Butare zeer welkom is. Onze boot komt ons ophalen om een tochtje op het meer te maken.
.........
Zondagmorgen.
Gisteren brachten we per boot een bezoek aan een eiland waar we enthousiast werden onthaald door duizenden vleermuizen. Onze verwondering sloeg al snel om naar ongerustheid, wat ons deed schuilen onder de struiken om de talrijke uitwerpselen te ontwijken, waar we spijtig genoeg maar gedeeltelijk in slaagde.
Even terug de boot op, en dan een stop op het "Peace eiland". Nadat we voet aan wal zetten, wordt ons meegedeeld dat we moeten betalen om op het eiland te komen. Het inbegrepen drankje maakt veel goed, en vanop een stoel met koe-vel, een rieten zetel of een hangmat genieten van een lauwe fanta.
Terug op de kamer genieten we van onze eerste warme douche in 2 weken. Zalig!!!!
Daarna schuiven we onze voeten onder tafel op het terras van het restaurant. We gaan er een spetterende avond van maken....
We drinken eerst een wijntje om tegen 19.00h ons eten te bestellen. Daarna drinken we nog een wijntje en wachten op ons eten. De vermoeidheid, de Malarone en de wijn blijkt geen goede combinatie. Al voor het einde van de tweede wijn krijgen sommige onder ons eigenaardige verschijnselen. Dus nadat we om 20.30 (1,5 h na het bestellen) ons eten krijgen, worden de grootste plannen opzij geschoven en kruipen we tegen 21.00 h ons bed in, met op de achtergrond het gezang van een enthousiaste bende Afrikaanse feestgangers.
We spreken af om de volgende morgen tegen 8.30 op te staan.
Om 6.00h deze morgen staat iedereen voor de deur van zijn kamer, Floortje en Karen in bikini en badpak.
We zullen en moeten in het Kivumeer zwemmen. Wat volgde was een zeer deugddoende duik in het lauwe water van het meer bij een heldere hemel, nauwlettend in het ook gehouden door Riet en Chris, de fotografe van dienst, die al snel verdwijnen in de cafetaria en genieten van een koffietje.
Het ontbijt bestaat uit brood, worstjes, kaas (!), confituur en natuurlijk veel fruit (we zullen het missen).
De dag ligt voor ons, de zon schijnt, we hadden hier graag wel wat langer gebleven.....
woensdag 23 mei 2012
maandag-dinsdag-woensdag
Afgelopen dagen bezochten we de"Centres de Santé" Simbi, Sovu en Rubona. Na een korte introductie gaan we aan de slag, telkens met de verantwoordelijke van de "centres". Elk lokaal wordt uitgebreid bekeken (daken, muren, plafonds, elektriciteit,...) het materiaal wordt getest en gekeurd, kleine aanpassingen worden direct besproken.... alles bij elkaar... een grote job die héél véél tijd vraagt waardoor we regelmatig te laat aankomen op onze volgende locatie. Onze "Lambert" wacht ons nog steeds geduldig op bij het busje... Tussendoor een "fanta" en versgebakken wafeltjes bij de zusters. In Simbi een groot diner en in Sovu verse "vlaamse" frietjes met mayonaise...
s'Avonds verwerken we onze gegevens en dit is niet simpel door de slechte verlichting in ons huisje en onder invloed van Malarone... Dinsdagavond hadden we in hotel Ibis een zéér interessante ontmoeting met een Luk S., een Vlaamse vrijwilliger uit Deinze met héél véél Afrika ervaring. Luk is orthopedagoog op rust die zich vooral richt op gehandicaptenzorg en scholen (broeders van liefde). Een écht taterwater...het was een gezellige avond...
Vandaag bezochten we na ons werk de lokale "marché", de Afrikaanse versie van Wijnegem shoppingcenter. Vier verdiepingen met kleurrijke panjes, matrassen, sjakochen, bananen, bonen en dit alles door elkaar. Gelukkig was Lambert erbij om ons rond te leiden in dit commerciële doolhof...
Terug thuis genoten we van een picknick in onze tuin, een paar droge sandwiches met smeerkaas...
Alweer verwerken we onze gegevens verder, gaan we eten bij Luk C., en werken we verder...zie foto!
Ondertussen hebben we ook vernomen dat het weer in België véél beter is dan hier, daar hadden we niet op gerekend...maar allé... t'is jullie gegund!
groetjes van de 4 Wazungu die nog steeds in vorm en super gemotiveerd zijn !!
s'Avonds verwerken we onze gegevens en dit is niet simpel door de slechte verlichting in ons huisje en onder invloed van Malarone... Dinsdagavond hadden we in hotel Ibis een zéér interessante ontmoeting met een Luk S., een Vlaamse vrijwilliger uit Deinze met héél véél Afrika ervaring. Luk is orthopedagoog op rust die zich vooral richt op gehandicaptenzorg en scholen (broeders van liefde). Een écht taterwater...het was een gezellige avond...
Vandaag bezochten we na ons werk de lokale "marché", de Afrikaanse versie van Wijnegem shoppingcenter. Vier verdiepingen met kleurrijke panjes, matrassen, sjakochen, bananen, bonen en dit alles door elkaar. Gelukkig was Lambert erbij om ons rond te leiden in dit commerciële doolhof...
Terug thuis genoten we van een picknick in onze tuin, een paar droge sandwiches met smeerkaas...
Alweer verwerken we onze gegevens verder, gaan we eten bij Luk C., en werken we verder...zie foto!
Ondertussen hebben we ook vernomen dat het weer in België véél beter is dan hier, daar hadden we niet op gerekend...maar allé... t'is jullie gegund!
groetjes van de 4 Wazungu die nog steeds in vorm en super gemotiveerd zijn !!
dinsdag 22 mei 2012
Zaterdag 19 mei, eerste vrije dag
Onze eerste vrije dag is erg welkom, even bekomen van de vele indrukken. Enerzijds zijn we erg verrast door enorme steden uitgebouwd als moderne westerse steden. Hoogbouw neemt de plaats in van residentiële koloniale woningen ( die wij wel erg mooi vinden) maar het gevolg van dit soort urbanisatie is dat de minder begoede mensen naar de periferie moeten verhuizen, spijtig. Ondanks deze snelle ontwikkelingen zien we veel armoede bij de mensen op het platte land. Over de situatie in de zorginstellingen wordt dag aan dag verslag gegeven en vertellen we wat we hier beleven.
Vandaag is het erg stil in de straten, we weten niet goed wat er gaande is. Bij navraag blijkt dat er vandaag, ter nagedachtenis van de genocide, een halve dag vrijwilligers werk gevraagd wordt aan de bevolking voor de heropbouw van het land. Zo worden vb de gaten in de straten gedicht of straten en pleinen schoongemaakt dit alles ten voordele van de gemeenschap. Dit initiatief gaat 1x/maand door normaal op de laatste zaterdag van de maand.
We kiezen om vandaag in Butare te blijven en de lokale bezienswaardigheden te bezoeken. Onze woning ligt op loopafstand van ‘the institute of national museum of Rwanda’ mooi park,, zeer goed onderhouden en een van de top musea van Rwanda. Ons bezoek loopt anders dan verwacht, migraine is de boosdoener. Na enkele uren rust is alles gelukkig OK maar intussen is onze rustdag al snel veranderd in een werkdag. Het rapport van ons het eerste gezondheidscentrum is quasi afgewerkt. Luk C. komt even langs om o.a. het programma van volgende week af te stemmen en ons aan te moedigen , dit voelt wel prettig aan. Als compensatie beslissen we om gezellig uit eten te gaan, deze keer hebben we Hotel Credo gekozen om de Rwandese keuken uit te testen. We worden ontvangen door een zéér lieftallige kelner en binnen de paar seconden brengt hij ons de menukaart. We zijn erg benieuwd naar de ’spécialitées de la maison’. De kaart biedt mogelijkheden maar bij het opnemen van de bestelling begint het spelletje: gerecht 1 , 2 , 3 … kan niet bediend worden omdat de ingrediënten niet beschikbaar zijn ……… Voor onze vegies is dit geëindigd met een bord frietjes, witte rijst en de traditionele bonen gelukkig kunnen ze meegenieten van de garnituur (rode saus) die bij het kipgerecht geserveerd wordt. Over de kip gesproken, de Rwandeese kip is niet te vergelijken met een sappige Belgische kip. Een taai, mager billetje en een stukje beenderige kippewit. Bon apétit . Intussen is het al zéér donker en moedig zoals we zijn hebben we een taxi genomen richting huize weltevree in de rue Tabac . Even meegeven: maak je maar geen zorgen want alle andere dagen werden we verwend met verse groenten, 3 à 4 warme schotels,fantastische schalen fruit, echt heerlijke maaltijden. Tot morgen.
Zondag 20 mei
Vandaag ontwaken we onder een prachtige blauwe hemel. Een frisse douche gevolgd door een snel ontbijt... vandaag gaan we op uitstap naar het regenwoud, het "Nyungwe Forest National Park". Een mooie 4x4 met chauffeur Alfons staat om 9u voor onze deur...Al snel wordt duidelijk dat de auto er mooi uitziet maar dat hij technisch niet in orde is. We zijn er niet gerust in, de auto springt over de baan, we worden als het ware door elkaar geklutst...Gelukkig zijn er het prachtige landschap, de vele rijstvelden en de dorpjes die onze aandacht wat kunnen afleiden. Het is zondag en in de dorpen wandelt iedereen opgekleed richting kerk, een mooi en kleurrijk tafereel. Overal blijven mensen staan om naar ons te zwaaien...
Einde van de bestrating, we komen in de buurt van het park. Onze chauffeur waant zich in een autorally en probeert de meeste diepe putten te ontwijken zonder resultaat... we worden nog meer door elkaar geschud... Opeens staan we stil, file in het woud, containervervoer richting Congo, een gestrande vrachtwagen maakt dat we even de benen kunnen strekken, dan hobbelen we verder. Aan de ingang van het Nationaal park worden we verwelkomd door een grote troep bavianen, mannekes, vrouwtjes en vele schattige kleintjes...
Onze rit zit er eindelijk op, we wandelen richting receptie, mooie locatie met prachtig uitzicht over de valleien. Helaas blijkt er niemand aanwezig te zijn. We maken kennis met enkele toeristen en bekijken de eventuele wandelingen. Iedereen blijkt voorstander te zijn van de "canopy-tour" een wandeling over een hangbrug die op hoogte van de kruinen van de bomen hangt. Oei, oei, ons Riet heeft hoogtevrees doch is bereid haar grenzen op een spectaculaire manier te verleggen. Na een korte introductie van onze gids "Claude" beginnen we aan onze tocht, een spekgladde afdaling... oei, oei, ons Riet ligt al tegen de vlakte doch stapt daarna dapper verder...
In de verte, tussen de toppen van de bomen, duikt de hangbrug op. Alweer een korte introductie van onze gids, we beginnen aan onze "canopy-tour", de ene al met wat meer knikkende knieën dan de andere. Om het allemaal nog wat spannender te maken begint het in de verte te onweren...Een héle ervaring, prachtig uitzicht, de wolken hangen tussen de valleien...De terugweg... een fikse klim... in de verte zien we voor de eerste maal het Kivu meer en we genieten...
Het wordt stilaan tijd om onze autorit naar ons huis aan te vatten, met de nodige tegenzin... We hobbelen terug naar Butare. Weer zwaaien de mensen! We mogen genieten van een prachtige regenboog die zich mooi aftekent tegen de groene heuvelflanken... een afleidingsmanoeuvre van moeder natuur waarvoor dank...
We sluiten deze mooie dag af met een lekker avondmaal en kruipen moe en voldaan onder ons muskietennet...
Einde van de bestrating, we komen in de buurt van het park. Onze chauffeur waant zich in een autorally en probeert de meeste diepe putten te ontwijken zonder resultaat... we worden nog meer door elkaar geschud... Opeens staan we stil, file in het woud, containervervoer richting Congo, een gestrande vrachtwagen maakt dat we even de benen kunnen strekken, dan hobbelen we verder. Aan de ingang van het Nationaal park worden we verwelkomd door een grote troep bavianen, mannekes, vrouwtjes en vele schattige kleintjes...
Onze rit zit er eindelijk op, we wandelen richting receptie, mooie locatie met prachtig uitzicht over de valleien. Helaas blijkt er niemand aanwezig te zijn. We maken kennis met enkele toeristen en bekijken de eventuele wandelingen. Iedereen blijkt voorstander te zijn van de "canopy-tour" een wandeling over een hangbrug die op hoogte van de kruinen van de bomen hangt. Oei, oei, ons Riet heeft hoogtevrees doch is bereid haar grenzen op een spectaculaire manier te verleggen. Na een korte introductie van onze gids "Claude" beginnen we aan onze tocht, een spekgladde afdaling... oei, oei, ons Riet ligt al tegen de vlakte doch stapt daarna dapper verder...
In de verte, tussen de toppen van de bomen, duikt de hangbrug op. Alweer een korte introductie van onze gids, we beginnen aan onze "canopy-tour", de ene al met wat meer knikkende knieën dan de andere. Om het allemaal nog wat spannender te maken begint het in de verte te onweren...Een héle ervaring, prachtig uitzicht, de wolken hangen tussen de valleien...De terugweg... een fikse klim... in de verte zien we voor de eerste maal het Kivu meer en we genieten...
Het wordt stilaan tijd om onze autorit naar ons huis aan te vatten, met de nodige tegenzin... We hobbelen terug naar Butare. Weer zwaaien de mensen! We mogen genieten van een prachtige regenboog die zich mooi aftekent tegen de groene heuvelflanken... een afleidingsmanoeuvre van moeder natuur waarvoor dank...
We sluiten deze mooie dag af met een lekker avondmaal en kruipen moe en voldaan onder ons muskietennet...
zondag 20 mei 2012
Vrijdag 18 mei
Vandaag bezoeken we het gezondheidscentra van Mbazi. Lambert komt ons met het busje halen, dankzij zijn rijkunst en koelbloedigheid komen we veilig aan, zei het goed dooreen geschut en lichtjes weggetrokken. Het was nochtans maar een kwartiertje rijden…
Het centrum is prachtig gelegen op één van de duizenden heuvels : les milles colines.
Terwijl Lambert bij het busje blijft wachten, worden we in Mbazi ontvangen door de titularis van het centrum en krijgen we een rondleiding.
Na de rondleiding bezoeken we, gewapend met invullijsten en fototoestel, alle lokalen. We inventariseren de staat van de gebouwen, de functies, de uitrusting,…en praten uitvoerig met de personeelsleden.
Lambert wacht bij het busje.
Er worden tips gegeven, en in overleg met de verantwoordelijke verpleegster van de materniteit, wordt in de bevallingskamer direct initiatief genomen en het meubilair verschoven.
Tegen 13.00 zijn we klaar, maar blijkt onze titularis verdwenen, dus wachten we terwijl iemand op de moto op zoek gaat naar hem.
Lambert ligt in het busje te wachten.
Na het afsluitend gesprek en de slappe lach brengt Lambert ons via een betere weg, of dat hoopten we toch, terug naar ons huis in Butare.
We gaan direct aan de slag om de verzamelde gegevens te verwerken.
Voor het donker wordt trekken we te voet de "stad" in. We stappen een paar winkeltjes binnen, en snuisteren tussen Rwandese thee, koffie, souvenirs en koekjes van de Colruyt.
In het IBIS hotel wagen we ons aan een bananen bier of wijn, wie zal het zeggen, 33cl aan 13,5 % alcohol gehalte. Flora en Karen laten wijselijk een deel staan, Riet heeft de smaak te pakken....
Om 18.00 valt de duisternis en sluiten we onze dag af met een heerlijke maaltijd.
We werken nog wat verder tot de vermoeidheid de bovenhand krijgt en we in ons bed en onder ons muskietennet kruipen… slaap wel.
Het centrum is prachtig gelegen op één van de duizenden heuvels : les milles colines.
Terwijl Lambert bij het busje blijft wachten, worden we in Mbazi ontvangen door de titularis van het centrum en krijgen we een rondleiding.
Na de rondleiding bezoeken we, gewapend met invullijsten en fototoestel, alle lokalen. We inventariseren de staat van de gebouwen, de functies, de uitrusting,…en praten uitvoerig met de personeelsleden.
Lambert wacht bij het busje.
Er worden tips gegeven, en in overleg met de verantwoordelijke verpleegster van de materniteit, wordt in de bevallingskamer direct initiatief genomen en het meubilair verschoven.
Tegen 13.00 zijn we klaar, maar blijkt onze titularis verdwenen, dus wachten we terwijl iemand op de moto op zoek gaat naar hem.
Lambert ligt in het busje te wachten.
Na het afsluitend gesprek en de slappe lach brengt Lambert ons via een betere weg, of dat hoopten we toch, terug naar ons huis in Butare.
We gaan direct aan de slag om de verzamelde gegevens te verwerken.
Voor het donker wordt trekken we te voet de "stad" in. We stappen een paar winkeltjes binnen, en snuisteren tussen Rwandese thee, koffie, souvenirs en koekjes van de Colruyt.
In het IBIS hotel wagen we ons aan een bananen bier of wijn, wie zal het zeggen, 33cl aan 13,5 % alcohol gehalte. Flora en Karen laten wijselijk een deel staan, Riet heeft de smaak te pakken....
Om 18.00 valt de duisternis en sluiten we onze dag af met een heerlijke maaltijd.
We werken nog wat verder tot de vermoeidheid de bovenhand krijgt en we in ons bed en onder ons muskietennet kruipen… slaap wel.
zaterdag 19 mei 2012
Eerste missie dag!
Na onze eerste nacht in ons
huisje werd ons een luxueus ontbijt geserveerd met heerlijk fruit en Rwandese
koffie!
Na een frisse douche vertrokken we te voet naar het district ziekenhuis Kabutare. We werden met open armen ontvangen door de directeur die ons tips maar al te graag in ontvangst nam om de infrastructuur van zijn ziekenhuis te verbeteren. We waren alle vier in shock van de schrijnende toestanden waarin de patiënten, de pas bevallen vrouwen en de pasgeboren daar moeten verblijven...
Na deze eerste confrontatie zijn we echt overtuigd van het nut van onze missie.
In de namiddag zijn we met z'n vier samen met Claudine als chauffeur en Karen als co-piloot in de 4x4 gesprongen voor een ritje in de brousse.
AMAI! Wat een avontuur! We voelden ons echt in Bobbejaanland! Een pluim voor onze co-piloot die stilletjes haar wagenziekte aan het overwinnen is!
Aangekomen in Simbi werden we geknuffeld door een zuster die gefascineerd was door de tanden van ons Flo aangezien zij hetzelfde gebit heeft. De zuster bleek de enige gediplomeerde vroedvrouw van heel het district te zijn!
Na een paar uur inventariseren en onderzoeken van het gezondheidscentrum werden we uitgenodigd in het klooster voor een Fanta en een muffin, heerlijk!
Na een grote groepsknuffel met alle zusters waren we helemaal klaar voor ons Paris-Dakar rit terug naar Butare voor een avondmaal en een welverdiende nachtrust!
Na een frisse douche vertrokken we te voet naar het district ziekenhuis Kabutare. We werden met open armen ontvangen door de directeur die ons tips maar al te graag in ontvangst nam om de infrastructuur van zijn ziekenhuis te verbeteren. We waren alle vier in shock van de schrijnende toestanden waarin de patiënten, de pas bevallen vrouwen en de pasgeboren daar moeten verblijven...
Na deze eerste confrontatie zijn we echt overtuigd van het nut van onze missie.
In de namiddag zijn we met z'n vier samen met Claudine als chauffeur en Karen als co-piloot in de 4x4 gesprongen voor een ritje in de brousse.
AMAI! Wat een avontuur! We voelden ons echt in Bobbejaanland! Een pluim voor onze co-piloot die stilletjes haar wagenziekte aan het overwinnen is!
Aangekomen in Simbi werden we geknuffeld door een zuster die gefascineerd was door de tanden van ons Flo aangezien zij hetzelfde gebit heeft. De zuster bleek de enige gediplomeerde vroedvrouw van heel het district te zijn!
Na een paar uur inventariseren en onderzoeken van het gezondheidscentrum werden we uitgenodigd in het klooster voor een Fanta en een muffin, heerlijk!
Na een grote groepsknuffel met alle zusters waren we helemaal klaar voor ons Paris-Dakar rit terug naar Butare voor een avondmaal en een welverdiende nachtrust!
Abonneren op:
Posts (Atom)