Muraho wazungu!

Na een lange nachtvlucht zijn we terug aangekomen in België. Koffers met was, cadeautjes, fruit en groentjes werden heelhuids van de transportband gehaald... alhoewel, na een glimp in de sporttas van Claudine bleek dat de ananas en de avocado's een "hete" nacht hadden doorgemaakt! Als er binnenkort een nieuwe "groenten-fruit"soort op de markt komt dan mag je er zeker van zijn dat die in het ruim van het vliegtuig verwekt werd! (en wij nemen een patent...)
In de aankomsthal werden we onthaald door onze geliefden....
Alweer een geëmotioneerd afscheid en dan naar huis...het mooie van de afgelopen 2 weken koesterend!

Onze missie eindigt hier echter niet...

We hebben met onze missie een stap in een nieuwe richting gezet. We hebben onze specifieke kennis en expertise gebruikt. Op vlak van de "gezondheidszorg" en" ruimteplanning" in die gezondheidszorg, hebben we kunnen aanwenden dat kwaliteitsverbetering, onlosmakend gekoppeld is aan ruimtelijke planning en infrastructuur!

De boodschap van deze missie is dat investeren in infrastructuur (constructie, technische uitrusting en medische-civiele uitrusting) een middel is om te komen tot verbetering van de kwaliteit van de zorg.

Samen kunnen we hier verder aan bouwen door:

-  verdere analyse van onze gegevens
-  verbeteringsvoorstellen uit te werken
-  advies te geven
-  centjes te verzamelen

Lieve groeten en tot "blog",

Riet, Karen, Floortje en Chris

Laatste dag in Butare...

Na een lange en spannende tocht gisteren (vele haarspeldbochten én een chauffeur die niet goed op zijn rijstrook kan blijven, continu bijvullen van water om de motor te koelen, wat ongemakken bij enkele teamleden,...) zijn we terug aangekomen in Butare waar we vrijwel onmiddellijk zijn beginnen werken om alles af te krijgen tegen de presentatie van morgen...
Om onze allerlaatste avond in Butare af te sluiten nodigden we Luk en Claudine uit voor een etentje in Hotel Ibis. Dit dineetje werd opgeluisterd door een prachtig klank én lichtspel... een tropisch onweer zorgde ervoor dat we na het aperitief (Luk was zo hevig dat deze over de tafel vloog...) besloten om binnen te eten! En het was overheerlijk, vis met witte wijn in papillote, moambe (congolees gerecht).Terug thuis werd de laatste hand gelegd aan onze presentatie en moe en voldaan kropen we onder ons muskietennet (of dat dachten we althans...). Gegil van Flora.... iedereen terug uit bed... een gigantische kakkerlak op de deur.  We staan met z'n vieren te gillen en te springen. Dankzij de koelbloedigheid én durf van Chris belandt de 5cm grote kakkerlak in de tuin (met behulp van een vernuftig systeem met name een glas en karton). Terug naar bed dan maar waar Karen en Flora scoutsliedjes begonnen te zingen om te ontstressen en ons verblijf hier in schoonheid af te ronden!

Maandagochtend

Karen en Flora zijn vroeg uit de veren, vandaag geen duik in het Kivumeer doch een wandeling naar één van de rijstplantages hier in de vallei...met natte voeten én schoenen als resultaat...
Na het ontbijt (het regent ondertussen pijpenstelen) brengen we onze boekhouding en plannen een beetje op orde, onze vluchten voor morgenavond worden bevestigd... het vertrek komt stilaan dichterbij...
Samen met Claudine gaan Karen, Flora en Riet een laatste keer op souvenirjacht in "de marché"...
Beladen met cadeautjes voor het thuisfront pakken we onze bagage in en nestelen we ons nog even in het zonnetje...
Om 3u worden we opgepikt door Luk en Claudine en rijden we naar Kabgai voor onze presentatie voor de titulaires van de centres de santé van het district Huye. We rijden een laatste keer door de rijstvelden, de heuvels, de bananenplantages...
We worden verwelkomd door het hoofd van het district en installeren onze pc. Onze jongste telg neemt de presentatie voor haar rekening na een korte introductie van Luk. Alle ogen gericht op Flora, ze heeft dit fantastisch gedaan.... het publiek was zeer geboeid! Achteraf nog een chocolaatje voor iedereen en dan terug in het busje richting Kigali. Een lange tocht, de avond valt over Rwanda....alweer gevaarlijke bochten en manoevers van de Rwandezen....maar ook deze keer komen we veilig aan...

Aangekomen in Kigali nemen Claudine en Luk ons mee naar een populaire buurt en trakteren ons op overheerlijke brochettes : chèvre en poisson.  Chris besteld een witte wijn, deze wordt geserveerd in een oud whisky flesje en ook de wijn blijkt niet de meest recente.  Dan maar een Mützig en bananenbier.  Het wordt weer een zeer geanimeerde avond.
Tegen 21.30 zakken we af naar ons verblijf bij de zusters Bernardinnen. We worden hartelijk ontvangen en installeren ons terug in de kamers waar we ook de eerste nacht van ons verblijf in Rwanda sliepen.

Onze laatste nacht, nog een paar keer de slappe lach,...

Dinsdagmorgen ontbijten we en daarna komen Luk en Claudine ons halen voor een dagje Kigali.  Eerst naar hotel "Les Milles Collines" waar we onze bagage kunnen inchecken en ons onderdompelen in de luxe van propere toiletten, zeteltjes met zachte kussens,...
We drinken een koffie of African thee om daarna met een lokale gids op pad te gaan.  We hopen de sfeer in Kigali te kunnen opsnuiven.  Wat volgt is een autorit langs banken en andere gebouwen, een rond punt, de buitenwijken van Kigali waar de gids ons de maïs, de bananenbomen,.. aanwijst, en waar we uiteindelijk de weg kwijtraken (al doet onze gids er alles aan om dit niet te laten merken).  Na een rit van 1,5h vragen we zo vriendelijk mogelijk om ons terug naar het hotel te brengen.  De situatie is op z'n zachts gezegd lichtjes gespannen, dit was niet wat we er ons van hadden voorgesteld.

Terug aangekomen in "Les milles collines" komen we tot rust.  We gaan aan tafel, krijgen een heerlijk ruikend warm handdoekje om handen en gezicht af te kuisen, een zalig vers broodje en een lekkere maaltijd.  We moeten een beetje wennen aan al deze verwennerij ... en aan de vele blanken.

In de namiddag besluiten we om met Claudine op stap te gaan. We bezoeken een paar lokale winkeltjes, en snuiven nog een laatste keer de Afrikaanse sfeer op waarna we afzakken richting luchthaven.  We nemen eerst afscheid van Claudine, lichtjes geëmotioneerd, zij leerde ons maniok, gefrituurde visjes, patates douces, ... eten.

Luk en Lambert begeleiden ons tot op de luchthaven.  Onze laatste rit in het busje verloopt vlekkeloos, het water in de koffer blijft onaangetast.  Al bij de inkom van de luchthaven worden we gedwongen afscheid te nemen van Luk en Lambert.  Ze blijven wachten tot iedereen is ingecheckt, en worden dan, zoals beloofd, met de witte zakdoek (of was hij toch niet helemaal wit) uitgezwaaid.

Met dank aan Luk en Claudine, zij hebben ons mee begeleid gedurende de ganse missie, en hebben bijgedragen tot het succes hiervan.

Dit is het laatste blogbericht van op Afrikaanse bodem....we kijken uit naar het weerzien van familie en vrienden in België en willen iedereen danken om ons te volgen via blog.

Wordt vervolgd....

 

Flora springt in het Kivu meer om 06uur15 's morgens! 

Karen en Flora de twee vegetarische die-hards van het Rwanda espace santé team! 

 

De duizenden vleermuizen op het Napoleon eiland!

 

 

Karen is aan het genieten op het peace eiland !

 

Op weg naar het Napoleon eiland en naar het Peace eiland ! 

 

Aankomst in het hotel aan het Kivu meer! 

Op weg naar het Kivu meer, altijd spannende, hobbelige maar ook prachtige ritjes!

zaterdag 26 mei

Zaterdagmiddag.

Even een terugblik op de voorbije dagen vanop een terrasje aan het KIVU meer, wachtend op ons middag eten...
Deze morgen zijn we in alle vroegte, met Lambert en het busje, vertrokken voor een tweedaagse in Kibuye.
Na een rit van 4 uur, inclusief de obligate stoppen voor het bijvullen van water in de auto wel te verstaan, komen we aan in hotel Béthanie.

Het uitzicht is prachtig, de temperatuur aangenaam, de zon zonder twijfel op komst.

Donderdag en vrijdag hebben we hard gewerkt : een bezoek aan het district ziekenhuis, laatste bezoek aan een gezondheidscentrum, verwerken van gegevens op de te "delen" laptops, het maken van een powerpoint (met dank aan Flora, Floor en Floortje en haar perfecte kennis van de Franse taal en van powerpoint),...

Vrijdag middag hadden we een bespreking van de plannen en van ons voorstel met het hoofd van het district ziekenhuis.  Het ingekleurde plan werd bovengehaald en er volgde een zeer constructief gesprek, met als resultaat een nieuw voorstel waar beide partijen zich in kunnen vinden, of zit het pak chocolade hier voor iets tussen?

.........

Ondertussen werd ons middagmaal geserveerd en genieten we op ons terrasje van de rust die na de drukte van Butare zeer welkom is. Onze boot komt ons ophalen om een tochtje op het meer te maken.

.........

Zondagmorgen.

Gisteren brachten we per boot een bezoek aan een eiland waar we enthousiast werden onthaald door duizenden vleermuizen.  Onze verwondering sloeg al snel om naar ongerustheid, wat ons deed schuilen onder de struiken om de talrijke uitwerpselen te ontwijken, waar we spijtig genoeg maar gedeeltelijk in slaagde.

Even terug de boot op, en dan een stop op het "Peace eiland".  Nadat we voet aan wal zetten, wordt ons meegedeeld dat we moeten betalen om op het eiland te komen.  Het inbegrepen drankje maakt veel goed, en vanop een stoel met koe-vel, een rieten zetel of een hangmat genieten van een lauwe fanta.

Terug op de kamer genieten we van onze eerste warme douche in 2 weken.  Zalig!!!!

Daarna schuiven we onze voeten onder tafel op het terras van het restaurant.  We gaan er een spetterende avond van maken....

We drinken eerst een wijntje om tegen 19.00h ons eten te bestellen.  Daarna drinken we nog een wijntje en wachten op ons eten.  De vermoeidheid, de Malarone en de wijn blijkt geen goede combinatie.  Al voor het einde van de tweede wijn krijgen sommige onder ons eigenaardige verschijnselen.  Dus nadat we om 20.30 (1,5 h na het bestellen) ons eten krijgen, worden de grootste plannen opzij geschoven en kruipen we tegen 21.00 h ons bed in, met op de achtergrond het gezang van een enthousiaste bende Afrikaanse feestgangers.
We spreken af om de volgende morgen tegen 8.30 op te staan.

Om 6.00h deze morgen staat iedereen voor de deur van zijn kamer, Floortje en Karen in bikini en badpak.
We zullen en moeten in het Kivumeer zwemmen.  Wat volgde was een zeer deugddoende duik in het lauwe water van het meer bij een heldere hemel, nauwlettend in het ook gehouden door Riet en Chris, de fotografe van dienst, die al snel verdwijnen in de cafetaria en genieten van een koffietje.

Het ontbijt bestaat uit brood, worstjes, kaas (!), confituur en natuurlijk veel fruit (we zullen het missen).

De dag ligt voor ons, de zon schijnt, we hadden hier graag wel wat langer gebleven.....

maandag-dinsdag-woensdag

Afgelopen dagen bezochten we de"Centres de Santé" Simbi, Sovu en Rubona. Na een korte introductie gaan we aan de slag, telkens met de verantwoordelijke van de "centres". Elk lokaal wordt uitgebreid bekeken (daken, muren, plafonds, elektriciteit,...) het materiaal wordt getest en gekeurd, kleine aanpassingen worden direct besproken.... alles bij elkaar... een grote job die héél véél tijd vraagt waardoor we regelmatig te laat aankomen op onze volgende locatie. Onze "Lambert" wacht ons nog steeds geduldig op bij het busje... Tussendoor een "fanta" en versgebakken wafeltjes bij de zusters. In Simbi een groot diner en in Sovu verse "vlaamse" frietjes met mayonaise...
s'Avonds verwerken we onze gegevens en dit is niet simpel door de slechte verlichting in ons huisje en onder invloed van Malarone... Dinsdagavond hadden we in hotel Ibis een zéér interessante ontmoeting met een Luk S., een Vlaamse vrijwilliger uit Deinze met héél véél Afrika ervaring. Luk is orthopedagoog op rust die zich vooral richt op gehandicaptenzorg en scholen (broeders van liefde). Een écht taterwater...het was een gezellige avond...
Vandaag bezochten we na ons werk de lokale "marché", de Afrikaanse versie van Wijnegem shoppingcenter. Vier verdiepingen met kleurrijke panjes, matrassen, sjakochen, bananen, bonen en dit  alles door elkaar. Gelukkig was Lambert erbij om ons rond te leiden in dit commerciële doolhof...
Terug thuis genoten we van een picknick in onze tuin, een paar droge sandwiches met smeerkaas...
Alweer verwerken we onze gegevens verder, gaan we eten bij Luk C., en werken we verder...zie foto!
Ondertussen hebben we ook vernomen dat het weer in België véél beter is dan hier, daar hadden we niet op gerekend...maar allé... t'is jullie gegund!

groetjes van de 4 Wazungu die nog steeds in vorm en super gemotiveerd zijn !!

Zaterdag 19 mei, eerste vrije dag

Onze eerste vrije dag is erg welkom, even bekomen van de vele indrukken. Enerzijds zijn we erg verrast door enorme steden uitgebouwd als moderne westerse steden. Hoogbouw neemt de plaats in van residentiële koloniale woningen ( die wij wel erg mooi vinden) maar het gevolg van dit soort urbanisatie is dat de minder begoede mensen naar de periferie moeten verhuizen, spijtig. Ondanks deze snelle ontwikkelingen zien we veel armoede bij de mensen op het platte land. Over de situatie in de zorginstellingen wordt dag aan dag verslag gegeven en vertellen we wat we hier beleven.

Vandaag is het erg stil in de straten, we weten niet goed wat er gaande is. Bij navraag blijkt dat er vandaag, ter nagedachtenis van de genocide, een halve dag vrijwilligers werk gevraagd wordt aan de bevolking voor de heropbouw van het land. Zo worden vb de gaten in de straten gedicht of straten en pleinen schoongemaakt dit alles ten voordele van de gemeenschap. Dit initiatief gaat 1x/maand door normaal op de laatste zaterdag van de maand.

We kiezen om vandaag in Butare te blijven en de lokale bezienswaardigheden te bezoeken. Onze woning ligt op loopafstand van ‘the institute of national museum of Rwanda’ mooi park,, zeer goed onderhouden en een van de top musea van Rwanda. Ons bezoek loopt anders dan verwacht, migraine is de boosdoener. Na enkele uren rust is alles gelukkig OK maar intussen is onze rustdag al snel veranderd in een werkdag. Het rapport van ons het eerste gezondheidscentrum is quasi afgewerkt. Luk C. komt even langs om o.a. het programma van volgende week af te stemmen en ons aan te moedigen , dit voelt wel prettig aan. Als compensatie beslissen we om gezellig uit eten te gaan, deze keer hebben we Hotel Credo gekozen om de Rwandese keuken uit te testen. We worden ontvangen door een zéér lieftallige kelner en binnen de paar seconden brengt hij ons de menukaart. We zijn erg benieuwd naar de ’spécialitées de la maison’. De kaart biedt mogelijkheden maar bij het opnemen van de bestelling begint het spelletje: gerecht 1 , 2 , 3 … kan niet bediend worden omdat de ingrediënten niet beschikbaar zijn ……… Voor onze vegies is dit geëindigd met een bord frietjes, witte rijst en de traditionele bonen gelukkig kunnen ze meegenieten van de garnituur (rode saus) die bij het kipgerecht geserveerd wordt. Over de kip gesproken, de Rwandeese kip is niet te vergelijken met een sappige Belgische kip. Een taai, mager billetje en een stukje beenderige kippewit. Bon apétit . Intussen is het al zéér donker en moedig zoals we zijn hebben we een taxi genomen richting huize weltevree in de rue Tabac . Even meegeven: maak je maar geen zorgen want alle andere dagen werden we verwend met verse groenten, 3 à 4 warme schotels,fantastische schalen fruit, echt heerlijke maaltijden. Tot morgen.

Zondag 20 mei

Vandaag ontwaken we onder een prachtige blauwe hemel. Een frisse douche gevolgd door een snel ontbijt... vandaag gaan we op uitstap naar het regenwoud, het "Nyungwe Forest National Park". Een mooie 4x4 met chauffeur Alfons staat om 9u voor onze deur...Al snel wordt duidelijk dat de auto er mooi uitziet maar dat hij technisch niet in orde is. We zijn er niet gerust in, de auto springt over de baan, we worden als het ware door elkaar geklutst...Gelukkig zijn er het prachtige landschap, de vele rijstvelden en de dorpjes die onze aandacht wat kunnen afleiden. Het is zondag en in de dorpen wandelt iedereen opgekleed richting kerk, een mooi en kleurrijk tafereel. Overal blijven mensen staan om naar ons te zwaaien...

Einde van de bestrating, we komen in de buurt van het park. Onze chauffeur waant zich in een autorally en probeert de meeste diepe putten te ontwijken zonder resultaat... we worden nog meer door elkaar geschud... Opeens staan we stil, file in het woud, containervervoer richting Congo, een gestrande vrachtwagen maakt dat we even de benen kunnen strekken, dan hobbelen we verder. Aan de ingang van het Nationaal park worden we verwelkomd door een grote troep bavianen, mannekes, vrouwtjes en vele schattige kleintjes...
Onze rit zit er eindelijk op, we wandelen richting receptie, mooie locatie met prachtig uitzicht over de valleien. Helaas blijkt er niemand aanwezig te zijn. We maken kennis met enkele toeristen en bekijken de eventuele wandelingen. Iedereen blijkt voorstander te zijn van de "canopy-tour" een wandeling over een hangbrug die op hoogte van de kruinen van de bomen hangt. Oei, oei, ons Riet heeft hoogtevrees doch is bereid haar grenzen op een spectaculaire manier te verleggen. Na een korte introductie van onze gids "Claude" beginnen we aan onze tocht, een spekgladde afdaling... oei, oei, ons Riet ligt al tegen de vlakte doch stapt daarna dapper verder...
In de verte, tussen de toppen van de bomen, duikt de hangbrug op. Alweer een korte introductie van onze gids, we beginnen aan onze "canopy-tour", de ene al met wat meer knikkende knieën dan de andere. Om het allemaal nog wat spannender te maken begint het in de verte te onweren...Een héle ervaring, prachtig uitzicht, de wolken hangen tussen de valleien...De terugweg... een fikse klim... in de verte zien we voor de eerste maal het Kivu meer en we genieten...
Het wordt stilaan tijd om onze autorit naar ons huis aan te vatten, met de nodige tegenzin... We hobbelen terug naar Butare. Weer zwaaien de mensen! We mogen genieten van een prachtige regenboog die zich mooi aftekent tegen de groene heuvelflanken... een afleidingsmanoeuvre van moeder natuur waarvoor dank...
We sluiten deze mooie dag af met een lekker avondmaal en kruipen moe en voldaan onder ons muskietennet...

Vrijdag 18 mei

Vandaag bezoeken we het gezondheidscentra van Mbazi. Lambert komt ons met het busje halen, dankzij zijn rijkunst en koelbloedigheid komen we veilig aan, zei het goed dooreen geschut en lichtjes weggetrokken. Het was nochtans maar een kwartiertje rijden…

Het centrum is prachtig gelegen op één van de duizenden heuvels : les milles colines.

Terwijl Lambert bij het busje blijft wachten, worden we in Mbazi ontvangen door de titularis van het centrum en krijgen we een rondleiding.

Na de rondleiding bezoeken we, gewapend met invullijsten en fototoestel, alle lokalen. We inventariseren de staat van de gebouwen, de functies, de uitrusting,…en praten uitvoerig met de personeelsleden.

Lambert wacht bij het busje.

Er worden tips gegeven, en in overleg met de verantwoordelijke verpleegster van de materniteit, wordt in de bevallingskamer direct initiatief genomen en het meubilair verschoven.

Tegen 13.00 zijn we klaar, maar blijkt onze titularis verdwenen, dus wachten we terwijl iemand op de moto op zoek gaat naar hem.

Lambert ligt in het busje te wachten.

Na het afsluitend gesprek en de slappe lach brengt Lambert ons via een betere weg, of dat hoopten we toch, terug naar ons huis in Butare.

We gaan direct aan de slag om de verzamelde gegevens te verwerken.

Voor het donker wordt trekken we te voet de "stad" in. We stappen een paar winkeltjes binnen, en snuisteren tussen Rwandese thee, koffie, souvenirs en koekjes van de Colruyt.

In het IBIS hotel wagen we ons aan een bananen bier of wijn, wie zal het zeggen, 33cl aan 13,5 % alcohol gehalte. Flora en Karen laten wijselijk een deel staan, Riet heeft de smaak te pakken....

Om 18.00 valt de duisternis en sluiten we onze dag af met een heerlijke maaltijd.

We werken nog wat verder tot de vermoeidheid de bovenhand krijgt en we in ons bed en onder ons muskietennet kruipen… slaap wel.

Eerste missie dag!

Na onze eerste nacht in ons huisje werd ons een luxueus ontbijt geserveerd met heerlijk fruit en Rwandese koffie!
Na een frisse douche vertrokken we te voet naar het district ziekenhuis Kabutare. We werden met open armen ontvangen door de directeur die ons tips maar al te graag in ontvangst nam om de infrastructuur van zijn ziekenhuis te verbeteren. We waren alle vier in shock van de schrijnende toestanden waarin de patiënten, de pas bevallen vrouwen en de pasgeboren daar moeten verblijven...
Na deze eerste confrontatie zijn we echt overtuigd van het nut van onze missie.
In de namiddag zijn we met z'n vier samen met Claudine als chauffeur en Karen als co-piloot in de 4x4 gesprongen voor een ritje in de brousse.
AMAI! Wat een avontuur! We voelden ons echt in Bobbejaanland! Een pluim voor onze co-piloot die stilletjes haar wagenziekte aan het overwinnen is!
Aangekomen in Simbi werden we geknuffeld door een zuster die gefascineerd was door de tanden van ons Flo aangezien zij hetzelfde gebit heeft. De zuster bleek de enige gediplomeerde vroedvrouw van heel het district te zijn!
Na een paar uur inventariseren en onderzoeken van het gezondheidscentrum werden we uitgenodigd in het klooster voor een Fanta en een muffin, heerlijk!
Na een grote groepsknuffel met alle zusters waren we helemaal klaar voor ons Paris-Dakar rit terug naar Butare voor een avondmaal en een welverdiende nachtrust!

Muraho, bienvenue, welcome!!!

Na een vlotte vlucht (verwend door het SN personeel) werden we in Kigali opgewacht door Luk C. en zijn vrouw Claudine, gelukkig was al onze bagage ook toegekomen....(buiten onze persoonlijke spullen hebben we ook nog een kast getransporteerd, cadeautjes voor lokale weldoeners...)
Kigali, een grote stad, gaf ons nog niet écht het " Afrika-gevoel". Na een fris pintje op een terras richting het klooster waar we de eerste nacht overnachten. Sympathiek onthaal door een
Vlaamse zuster.
Na een deugdoende nachtrust stormde Riet de kamer van Flo en Chris binnen, een uur te vroeg, sorry meisjes, slaap nog maar wat...
Na een kleine verkenning van de groentetuin van de nonnetjes volgde het ontbijt, wij met z'n vieren, 22 nonnetjes die net van het gebed kwamen...
Luk pikt Riet en Karen op voor een eerste"vruchtbare" vergadering met LUX-development, organisatie van planning van de gezondheidszorg van de districtziekenhuizen in Rwanda en dit in opdracht van de Rwandese overheid. Flo en Chris gaan shoppen met Claudine (telefoonkaarten, geld wisselen, een koffieke drinken).
Na het afscheid van de zusters richting Butare, een tocht vol hindernissen...regelmatig water bijvullen, busje valt stil, rokende motor,... enfin, we staan in panne... Wil het nu lukken dat dit net voor de deur van een "Centre de Santé" was dus, terwijl Luk bij de auto bleef en Claudine om olie ging, hebben wij een eerste analyse kunnen doen....
De procure is volzet maar we logeren in een leuk huis met alles erop en eraan, zelfs het water uit de douche is ijskoud...Flora heeft dan wel weinig kleding bij maar haar koffer zit dan ook vol met verrassingen (waterkoker, thee, koekjes, tuperware, thermos). We voelen ons al direct thuis!
Na het avondmaal (en koude douche) kruipen we moe en voldaan in ons bed. Klaar om er morgen écht aan te beginnen...
Lieve groeten van ons vieren!!!

Arrival

Om 19.17u goed aangekomen!
Verdere info volgt

Riet, Karen, Flora en Chris

VERTREK!!!

Na wekenlange voorbereiding is het zover, over exact 24u vertrekken we op missie, Rwanda Espace-Santé...
Brussels Airlines "SN465" vertrekt om 10.40u, landing in Kigali voorzien rond 18.45u.
Onze eerste nacht brengen we door in een klooster te Kigali (onze paternoster ligt al klaar...), woensdag zullen we dan verder  doorreizen naar het zuiden van Rwanda "Butare" waar we onze intrek zullen nemen in het guesthouse "procure".

Vandaag worden de laatste spullen ingepakt, medisch materiaal voor de postes, chocolade voor de nonnetjes van het klooster... alsook laarzen en paraplu want ook daar valt er momenteel  nog héél véél regen...

Alvast bedankt voor alle steun en de vele berichten van ons allen!!!

Riet, Karen, Flora en Chris